ترانگی

 

سلام

تبریک به مناسبت بهار

بهاری که فقط بهاره،نه نوروز !

با تمام ِ زیبایی های بهار -که هنوز نتونستن همش ُ نا بود کنن- و زشتی های نوروز

 

به امید ِ بهاری که دل ِ همه ی آدما توش بهاری بِتَپه

بگذریم !

 

همزمان با یک سالگی ِ این وبلاگ یه اتفاق مثبت (از دید بنده) و هدفمند (که انشا الله با همکاری ترانه سراهای مختلف و موفق دیگه هدفمند ترم میشه) افتاد

اون اتفاق مثبت هم اینه :

با طرح جالب و هدفمندی از دوست مجازی و نادیده ی  ترانه سرام " علی کمارجی نژاد  "  وبلاگی با عنوان  " بنیاد ترانه " در فضای اینترنت راه اندازی شد که امیدوارم با همکاری و همیاری همه ی ترانه سراهایی که از نون قرض دادن های الکی مافیای ترانه سرا نما به همدیگه خسته شدن پا بگیره و جون سخت ترین ترانه خانه ی ایران بِشه و باشه

 

البته مطمئنا حواشی زیادی براش درست میشه که مهم نیست چون - علی کمارجی نژاد-  عزیز نیت خالصی داشته و داره

شک نمیارم به این قضیه

 

به امید این که به هر وبلاگ  ترانه ای  سر میزنیم  " بنیاد ترانه "

 به آدرس ِ

http://canto.blogfa.com

لینک شده باشه

 

ضمنا دوستان می تونن برای اطلاعات بیشتر به وبلاگ علی کمارجی نژاد   به این آدرس

http://kamareji.blogfa.com

سر بزنن

 

یه مطلب دیگه این که سومین جشنواره ی "ترانه های سرزمین مادری" توسط پرشین بلاگ با همکاری ِ هفته نامه ی چلچراغ برگزار می شه

برای اطلاع از شرایط ارسال آثار می تونید به وبلاگ

http://lyricfest.persianblog.ir

سر بزنین

 

 

و ترانه ی این پست :

 

                           زندگینامه

 

دوتا چشم سرد و غمگین  دوباره خون گریه کرده

همه ی عمرشو منتظر  تو بارون گریه کرده

نمی دونه شوهرش  این موقع از این شب تاریک

باز کجا،با کیه و کِی بر میگرده

 

زن دیگه ای تو یه  خونه ی ویرونه تو دنیا

می رسه از سر ِ کار،  خسته با قلب نیمه جونش

باز به پاش افتاده  مرد ِ خونَشُ بَستَشُ می خواد

چون داره میشکنه از  درد ِ خماری اُستخونِش

 

اون یکی یه دختر ِ که  زندگیش بسته به یارِش

توی ِ رویای ِ طلاییش  می بینه با اونه فردا

نمی دونه پسر آرزوهاش  اون طرف شهر

داره می خنده بهش  کنارِ یه عروس زیبا

 

دختری سرش دیگه  خورده به سنگ ُ باورش شد

که نبودن عاشقش  گرگای طماع و درنده

اون دلش خیلی می خواد  گذشتشو پاک کنه امّا

حالا مونده یادگاری  واسش این اِیدز کشنده

 

اون طرف زنی نشسته  که همه فکرشه رفتن

آخه خورشید می دونه  تو سایه ها جایی نداره

می ذاره که شوهرش تو سایه ها باقی بمونه

همه ی قُرصا رو توی ِ  دهنش یه جا می ذاره

 

یه نفر بابت پنهونکاریا  دلش شکسته

یکی از  نامهربونیای شوهر گله داره

زنی از مشت و لگد  تموم پیکرش سیاهه

دختری دروغای  عشقش ُ داره می شُماره . . .

 

. . . چیه مهربون ِ من  چرا پر از سواله چشمات؟

نمیدونی چرا این شعر ُ  به خاطرت سرودم؟

باورت نمی شه وقتی  همه بِیتاشو میگفتم

با همه جون ُ دلم  بازم توی ِ فکر ِ تو بودم؟

 

همه ی اینارو گفتم  که بهت بگم عزیزم

دل ِ سنگِ مردای ِ دنیا  شده پر از تباهی

تو ولی دلت پُر از  صداقتُ خوبیُ عشقه

آره قدرتو می دونم  می دونی؟!  تو خیلی ماهی !

 

 

 

 

نوشته شده توسط white night در شنبه هشتم فروردین 1388 ساعت 6:54 موضوع | لینک ثابت